Περιμένοντας το αυριο.

2011-05-08T18:22:00.011+03:00

Σήμερα είναι η γιορτή της Μητέρας।

Αργησα πολύ γιά νά το καταλάβω μιάς καί δέν το θυμήθηκα. Το έμαθα μ΄εναν παράξενο τρόπο :
Λίγο πρίν το μεσημέρι με ειδοποίησαν οτι πέθανε στόν ύπνο της μία αγαπημένη μου θεία Πήγα αμέσως να τήν δω και εκει έμαθα ότι ο γυιός της, τής πήγε το πρωί λουλούδια και τήν βρήκε νεκρή στό κρεββάτι
Στήν αφελή ερώτηση μου, γιατί της πήγε λουλούδια, μού απάντησε : "μά είναι η γιορτή της μητέρας σήμερα!"
Εκείνη τήν στιγμή αισθάνθηκα πολύ άσχημα.
Εχω τρία παιδιά και κανένα δέν φρόντισε να με ενήμερώσει σχετικά.
Πολύ αργότερα μού τηλεφώνησαν....

2011-05-06T12:09:00.002+03:00

Τό τέλος τού ΄09 έγινε το χειρότερο! Διαγνώστηκε όγκος στόν εγκέφαλο της κόρης μου! Παραμονή Χριστούγεννα έγεινε η εγχείρηση και ευτυχώς όλα πήγαν καλά Ακολούθησαν ακτινοβολιές +χημειοθεραπείες και οτι άλλο συνεπάγεται Ετσι τό ΄10 πέρασε ευγνωμονόντας τόν Κύριο γιά τήν εύνοια Του καί παρακαλόντας Τον να μήν μας ξεχάσει! και επειδή οπως λένε ενός κακού μύρια έπονται, η ζωή μας έχει γίνει άνω κάτω....
Θέλεις κι άλλα γιατί;;;;

2011-05-06T10:43:00.012+03:00

...και περιμένοντας πέρασαν χρόνια....

Μόνο κάπως έτσι θά μπορούσα νά δικαιολογήσω τήν απούσία μου από το μπλοκ :
Μεσολάβησαν πολλά γεγονότα όλον αυτό τόν καιρό πού όμως δέν μου άφησαν το
περιθώριο ή τήν ψυχική διάθεση να άσχοληθω μαζί του.
Θά τά αναφέρω μέ τήν σειρά όπως ήρθαν:
Παντρεύτηκε ο μεγάλος μου γυιός τό καλοκαίρι του 'ο8.Το γεγονός βέβαια είναι πολύ ευχάριστο(!) η διαδικασία όμως ήταν πολύ τραυματική γιά μάς γιατί μάς εκαναν να νιώσουμε ξένοι καί να μήν το χαρούμε όσο θα έπρεπε (καί νά σκεφτεί κανείς ότι δέν είχαμε κανένα πρόβλημα μέ τήν νύφη μας).
Στό τέλος του καλοκαιριού πέθανε η μητέρα μου η οποία άν καί απούσα τά τελευταία χρόνια λόγω άνοιας καί παρόλη τήν φροντίδα καί τήν ευθύνη πού είχα μού δημιούργησε ένα κενό που χωρίς υπερβολή τό έχω ακόμη( φαίνεται οτι τελικά τά... παιδιά δέν μεγαλώνουμε ποτέ...)
Το ΄09 κύλησε ήρεμα άν εξαιρέσεις τά προβλήματα μέ τόν δεύτερο γυιό μου, πού δέν σταματούν ποτέ άν και πάντα ελπίζω γιά τό καλύτερο γιατί τό αξίζει!
α...! καί βέβαια ξέχασα το σημαντικότερο! Αυτό το καλοκαίρι απέκτησα εγγονή. Εγινα λοιπόν και γιαγιά!

2010-11-26T22:26:00.003+02:00

Γράψε μας τί σκέφτεσαι.....

Αν σας πώ οτι προσπαθώ νά μήν σκέφτομαι, θά με πιστέψετε;
Δέν κάνω πιά σχέδια, δεν θέλω να ξέρω τι θά γίνει αύριο
Τα προβλήματα αντί νά λιγοστεύουν πολλαπλασιάζονται
Τό αύριο που περιμένω φοβάμαι οτι δέν θά έλθη ποτέ....
Μερικές φορές νομίζω οτι το μόνο που μπορω νά κάνω...
είναι νά ροκανίζω τό χρόνο και νά περιμένω........

2010-04-08T22:26:00.003+03:00

Πάει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα στο ημερολόγιο μου, που σχεδόν ξέχασα πως γίνεται।
Κι εγω δεν ξέρω γιατι το θυμήθηκα! Ισως η μοναξιά, η μελαγχολία, η ανία
(ή η άνοια ) ποιός ξέρει...
Πολλά γεγονότα συνέβησαν μέσα σε δυόμιση περίπου χρόνια: γλυκά, γλυκόπικρα, πικρά, χαρούμενα,απογοητευτικά , απροσδόκητες καταστάσεις με άγνωστο μέλλων που ομως θέλουμε να πιστευουμε οτι θα ειναι θετικό।
Ειναι πολλά που θα ήθελα νά γράψω αλλά κατά βάθος φοβάμαι μήπως φανώ υπερβολική ή....
φοβάμαι να εκτεθώ...(;)

2007-12-20T12:10:00.000+02:00

Αν και πλησιάζουν οι γιορτές δεν νιώθω χαρά.
Πρέπει τελικά να είμαι πολύ αχάριστη.
Εχω καταφέρει νά στεναχωρίεμαι με το κάθε τι.
Το χειρότερο είναι οτι δεν μπορω νά αντιδράσω άμεσα.
Με πέρνει από κάτω που λένε.
Θέλω χρόνο γιά να ξαναβρω τόν εαυτό μου.
Στο μεταξύ όμως.....

2007-07-24T18:54:00.000+03:00

Από τις περυσινές φωτιές στην Χαλκιδική.

Θά μπορούσε να είναι μιά ωραία και χαρούμενη επίδειξη ικανοτήτων άν δεν γινόταν γιά τόσο τραγικούς λόγους.
Δυστυχως η ιστορία επαναλαμβάνεται.

2007-05-20T20:38:00.000+03:00

Ανοιξαν σήμερα οι ουρανοί στην Θεσσαλονίκη. Βροχή με τό τουλούμι, όπως λέγαμε παλιά.
Η βροχή όμως, λές και ξέπλυνε την ατμόσφαιρα, μας χάρισε μιά ορατότητα μοναδική.
Το λευκό απέκτησε άλλη διάσταση και έκανε τα πάντα να μοιάζουν τρις διάστατα.
Μετά, λίγο πρίν χαθεί το φως, βγήκε ενα υπέροχο ουράνιο τόξο που, πράγμα σπάνιο, συνοδευότανε κι από ένα άλλο μικρότερο. (Αχνοφαίνεται στα δεξιά της φωτογραφίας)

2007-05-06T17:50:00.000+03:00

Μικρες απολαύσεις- αλλά τόσο σημαντικές !

Υστερα από πολύ καιρό σε ρυθμούς εξαντλητικής εργασίας και υποχρεώσεων, επιτέλους μιά Κυριακή χωρίς πρόγραμμα.
Ξύπνημα χωρίς βιασύνη. Ολα σε αργούς ρυθμούς.
Ξεκίνημα με μιά βόλτα στην παραλία με ποδήλατο. Ο καιρός καλός γιά τέτοιου είδους σπόρ.
Οι περιπατητές ακόμα λιγοστοί.
Ακολούθησε ανάγνωση της κυριακάτικης εφημερίδας μέχρι που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε που θα φάμε.Το ενα μας έπεφτε μακριά, το άλλο πολύ τυπικό,το τρίτο......Στό σπίτι λοιπόν, με ό,τι μας βρίσκεται.Οχι πολλά, πρέπει να ομολογήσω, αλλά το βασικό που λέγεται ψωμί, το είχαμε.
Στην βεράντα λοιπόν,ενα ουζάκι με τα τελείως απαραίτητα, ηταν οτι καλύτερο θα μπορούσαμε να απολαύσουμε μιά κυριακή χωρίς έννοιες.
Σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος!

2007-03-17T19:16:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη

η πόλη που γεννήθηκα
η πόλη που μεγάλωσα και έζησα
η πόλη που αγάπησα.

2007-02-10T22:58:00.000+02:00

Tελικά τίποτε δεν αλλάζει....
Η προσπάθεια γίνεται αλλά δεν φτάνει.
Οι δαίμονες της οπισθοδρόμησης ειναι πιό δυνατοί.
Ομως δέν θα παραιτηθούμε.
Οσο κι αν ματώνουμε έχουμε ακόμη δύναμη.
Μας κρατάει η πίστη γιά το δίκαιο,
η απέραντα άδολη αγάπη καί η ελπίδα της λύτρωσης.
Ισως αυριο βγει το ουράνιο τόξο.

2007-01-10T23:44:00.000+02:00

Θεοφάνεια με αναρχία.
Σάββατο ξημερώματα (ανήμερα των Θεοφανείων)ώρα 4 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο.Μέσα στον ύπνο μου το σήκωσα τρομαγμένη. Φυσικά δεν ηταν γιά καλό. Μιά φωνή με πληροφόρησε οτι χτύπησε ο συναγερμός στο κατάστημα μου και οτι είχε ειδοποιηθεί η αστύνομία γιά τον σχετικό έλεγχο.Εάν ηταν κάτι σοβαρό θα μ΄ενημέρωναν.
Περιμένοντας με ξαναπήρε ο ύπνος.Μπορεί να μην ήταν και τίποτε το σοβαρό γιατί το τηλέφωνο δεν ξανακτύπησε.Υστερα από μισή ώρα ομως περίπου χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Ηταν το περιπολοκό της αστυνομία.Ηρθαν στο σπίτι, γιατί δεν ειχα κλείσει καλά το τηλέφωνο και δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν. Ο αστυνόμος μας πληροφόρησε οτι έγινε απόπειρα διάρρηξης.
Φυσικά αμέσως ντυθήκαμε και τρέξαμε να δούμε τι είχε συμβεί.Εξω από το μαγαζί μας περίμενε αλλο περιπολικό.Αφου μας ενημέρωσαν ευγενικά για το τι ακριβως ειχε συμβεί,αποχώρησαν λέγοντας να κάνουμε εάν θέλουμε μύνηση κατ΄αγνώστων.
Κάποια καλόπαιδα θέλοντας να νοιώσουν την χαρά της καταστροφής, πέταξαν στό κρύσταλλο της βιτρίνας ενα κομμάτι απο πλάκα πεζοδρομίου κι έσπασαν την βιτρίνα.Αμέσως μετα το έβαλαν στα πόδια.Τό κρύσταλλο φυσικά έσπασε, αλλά η τρύπα δεν ηταν τόσο μεγάλη γιά να κλέψουν τουλάχιστον αμέσως.Αναγκαστικά βέβαια κάναμε πρόχειρη κατασκευή γιά να ασφαλίσουμε το μαγαζι από πειθανή ληστεία.Ετσι μας βρήκε το ξημέρωμα.
Η ζημιά αποκαταστάθηκε μετά τρεις μέρες.(Βλέπετε μεσολαβούσαν οι αργίες).Τρίτη ξημερώματα στις πέντε και μιση το πρωί. Επρεπε να μην εχει κίνηση γιά να έλθει ο γερανός μιάς και το κρύσταλλο ηταν πολύ μεγάλο.Η τοποθέτηση κρατησε τρεις ώρες. Να βγει το παλιό, να μπει το καινούργιο.
Και μετά καθαριότητα κλπ.Απίστευτη ταλαιπωρία.
Και όλα αυτά γιατι καποιοι δεν είχαν τίποτε καλύτερο να κάνουν...

2006-11-19T05:56:00.000+02:00

Οσο μεγαλώνω, τόσο πιό πολύ μοιάζω τον μπαμπά μου. Εργατικός,(μέχρι τα βαθειά γεράματα), ήσυχος, μοναχικός, ολιγομίλητος,απίστευτα υπομονετικός,συχνά παρεξηγημένος.Τόν θυμάμαι τα βράδια δίπλα στο ανοικτό ραδιόφωνο να κάνει ενα τελευταίο τσιγάρο -γιά χάρη μου- πρίν πάει γιά ύπνο και μέχρι να κοιμηθω εγώ.Γιατί το ραδιόφωνο ηταν στο καθιστικό, οπου και το ντιβάνι που με φιλοξενούσε.Τότε το τσιγάρο δεν μ΄ενοχλούσε. Η παρουσία του πατέρα ηταν γιά μένα η εγγύηση ενός ασφαλούς ύπνου. Φοβόμουν το σκοτάδι.
Τώρα, δεν το φοβάμαι.Οταν σηκώνομαι μέσα στην νύχτα, γυρίζω στα δωμάτια χωρίς να αναψω τα φώτα.Ολα ειναι τόσο γνώριμα... και οι αποστάσεις χιλιοκαμωμένες. Άλλα φοβάμαι τώρα που δεν μ' αφήνουν να κοιμηθώ. Τις έννοιες, που με βασανίζουν.
Άραγε, τι θα ξημερώσει αύριο;

2006-08-22T22:17:00.000+03:00

Εχω πολύ καιρό να γράψω. Οσες φορές το προσπάθησα δεν μου ερχόταν τίποτα.
Ούτε και τώρα. Ομως αυτή η απραξία με κάνει να αισθάνομαι άδεια. Φταίει η ζέστη ή
ο κακός μου ο καιρός;
Και τώρα, η φωτιά στην Χαλκιδική. Στο ωραιότερο κομμάτι της περιοχης της Θεσσαλονίκης.
Δεν χορταίνει ο άνθρωπος με τίποτα. Ευκαιρία οι κεραυνοι γιά τους οικοπεδοφάγους.Θόλωσαν τα νερά.Τι αξία εχουν τα δάση μπροστά στο κέρδος από τις μεζονέτες;Τι αξία εχουν οι περιουσίες των άλλων αφου οι δικές τους θ΄αβγατίσουν;
Τι τους νοιάζει για τους απογόνους των άλλων; Αυτοι στους δικούς τους θα αφήσουν λεφτά και για τα εγγόνια τους!
Θεέ μου, αναρωτιέμαι,τί ειδους "άνθρωποι" ειναι αυτοί που κυκλοφορούν ανάμεσα μας;
Μπορούν να έχουν άλλα αισθήματα; Πως να φυλαχτούμε απ΄αυτούς;

2006-07-17T14:45:00.000+03:00

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ήμουν παιδί.Τόσα που δεν θυμάμαι πιά αν ημουν εγώ.
Σκόρπιες εικόνες μού έρχονται στό νού, από τα πρώτα τέσσερα-πέντε χρόνια της ζωής μου.
Ενα μεγάλο μπαούλο κατω από το παράθυρο, που έβλεπε στην Εγνατία, και επάνω την πάντα μαυροφορεμένη, λιγομίλητη, γιαγιά μου και εμένα χωμένη δίπλα της, να χαζεύουμε έξω την κίνηση του δρόμου.
Είχε πολύ χάζι ο δρόμος και θορύβους μιάς άλλης εποχής: Ο χαρακτηριστικός ήχος των μεταλικών τροχων του τράμ πάνω στις ράγες, τό κουδούνι-κόρνα που ειδοποιούσε τους πεζούς να προσέχουν, τα χάχανα των παιδιών πού έτρεχαν από πίσω προσπαθόντας να το φτάσουν και να σκαρφαλώσουν επάνω γιά μιά τσάμπα βόλτα,τίς φωνές του εισπράκτορα που φοβόταν περισσότερο μη γίνει κανένα ατύχημα παρά το χαμένο εισιτήριο, τον ήχο των αλόγων που έσερναν τα μακριά κάρα, με κάθε λογίς φορτία, πάνω στον πλινθόκτιστο δρόμο.
Ειχε και τον τρελό του, ο δρόμος: Αγγελόπουλος ο Α' αυτοκράτορας του Βυζαντίου.Με το στραβοπατημένο καπέλο, την μισολυμένη γραβάτα και τα παράσημα(!), να δίνει οδηγίες προς προς καθε κατεύθυνση!
Θυμάμαι την τσίγκινη σκαφη της μπουγάδας στο πάτωμα της κουζίνας, την μεγάλη κατσαρόλα με το ζεστό νερό, την μάνα να με σαπουνίζει γρήγορα- γρήγορα ρίχνοντας καθαρό νερό με το κατσαρολάκι στα μαλιά και στό σώμα, την μεγάλη πετσέτα
που με τύλιγε και με εσφιγγε στην αγκαλίά της και με έτριβε γιά να με ζεστάνει.
Με θυμαμαι, ξαπλωμένη στο κρεβατάκι μου να μου τάζουν διάφορα αν δεν έβαζα τα δάλτυλα
στο στόμα γιά να κοιμηθώ.
Δεν θυμάμαι καθόλου, τον αγαπημένο μου πατέρα και τα μεγαλύτερα αδέλφια μου.
Δέν ειναι παράξενο;

2006-07-06T10:45:00.000+03:00

Υπήρξε στα νιάτα της ωραία γυναίκα. Δραστήρια νοικοκυρά. Άξια μητέρα.Κοινωνική. Γελαστή. Κι ας ηταν πάντα ανήσυχη για το τι κανουμε, που βρισκόμαστε, αν φτάσαμε καλά στον προορισμό μας (με τα τόσα που συμβαίνουν γύρω μας).Κι ας είχε πρόβλημα με το πόδι της από μικρή. Κούτσαινε και πονούσε κατά καιρους πολύ. Φοβόταν την εγχείρηση κι ας ειχε ταξειδεψει και στό εξωτερικό γι αυτό το σκοπό. Οταν τελικά το αποφάσισε, γιατί δεν άντεχε άλλο, μεγάλη πιά, δεν πρόλαβε να το χαρεί. Ύστερα από λίγα χρόνια η άνοια της κτύπησε την πόρτα. Ξεκίνησε με μια ελαφριά κατάθληψη. Δέν το αντιληφθήκαμε εγκαίρως. Η αρρώστια προχώρησε γρήγορα.
Τώρα, στο αναπήρικό καρότσι, δεν μετρα ούτε τις ωρες που περνουν αργά και βασανιστικά άδειες.Γέρασε πολύ. Μαράθηκε. Ειναι όμως πολύ γλυκιά και γελάει. Δεν ζητά τίποτε. Μόνο καμιά φορα θέλει να πάει σπίτι της να δει την μαμά της.

2006-06-27T16:59:00.001+03:00

Eπισκευών συνέχεια..
Δέν ειναι η πρώτη φορά που κάνουμε επισκευές στό σπιτι.(Διατηρητέα οικοδομή του '30).Κάθε φορά έλεγα αυτή θα ειναι η τελευταία. 'Ελα όμως που η μνήμη μου ειναι ασθενής και κάθε λίγο θέλω και κάτι να αλλάξω-βελτιώσω.Ξεχνώ οτι τά μαστόρια κανονίζουν την πορεία και τον χρόνο των εργασιών.Ξεχνώ την αναστάτωση που δημιουργειται αναπόφευκτα σε όλο το σπίτι.
Το καλό αυτή τη φορά ειναι οτι τα παιδιά δεν μένουν πιά μαζί μας.Ετσι η ταλαιπωρία περιορίζεται σ'εμένα και τον άνδρα μου (ή στον σύντροφό μου κατά το πιο σύγχρονο).
Η πρόοδος των εργασιών πάει σαν τον κάβουρα.Την πρώτη βδομάδα ξήλωσαν την παλιά εντοιχισμένη ντουλάπα,γιά να πάρουν τα σωστά μετρα.Την δεύτερη ο ηλεκτρολόγος πέρασε καινούργιες γραμμές. Σκαψίματα,μπάζα,σκόνη,βρωμιά μπρ!...Την τρίτη ο γυψοσανιδάς αποκατέστησε τις ατέλειες στούς τοίχους και στήν βεράντα. Είπαμε επι τη ευκαιρεία να διορθώσουμε κάτι τις και εκει.Αυτή την εβδομάδα περιμένω τον μπογιατζή και τόν πατωματά. Αν θα ειμαστε τυχεροί!

2006-06-16T10:50:00.000+03:00

Εχουμε επισκευές στό σπίτι. Αποφασίσαμε ύστερα απο πολλά χρόνια να φτιάξουμε τον προσωπικό μας χώρο.(Κρεβατοκάμαρα).Όταν παντρεύτηκα κάναμε κατι πολύ πρόχειρο και αποφασίσαμε με τον άνδρα μου οτι αυτό μπορούσε να περιμένει.Ειχαμε αλλες προτεραιότητες. Μετά ηλθαν τα παιδιά. Οι δικοί τους χώροι δεν μπορουσαν να περιμένουν.Οι υποχρεώσεις μεγάλωναν συνεχώς.Το θέμα δεν μας απασχολούσε πιά.Τα χρόνια πέρασαν. Σαράντα, παρακαλώ!

2006-06-08T17:27:00.000+03:00

Πονάει το κεφάλι μου, πονάει η ψυχή μου, πονάει όλο μου το κορμί. Ομως δέν μου φαίνεται.
Εκτός από μιά μελαγχολία που κάποιοι την περνούν γιά μιζέρια ή και για ιδιοτροπία, δείχνω
άνθρωπος μέ λυμένα προβλήματα. Φροντίζω ιδιαίτερα την εμφάνιση μου και γελάω πλατιά οταν η διάθεση μου το επιτρέπει. Προσπαθω να συνεχίσω την ζωη, μου γιατί δεν ειμαι μόνη, και περιμένω πολλές χαρές. Δεν στεναχωρίεμαι γιά τον εαυτό μου. Στεναχωρίεμαι γιατί ενας πολύ δικός μου και πάρα πολύ αγαπημένος άνθρωπος ειναι πολύ δυστυχής και δεν ζει ετσι οπως πραγματικά θα επρεπε γιά την ηλικία του. Και ενω ειναι ιδιαίτερα εφυής, δέν μπορει να αντιληφθει, οτι η λύση δέν μπορει να έλθει από μόνη της. Δυστυχως δεν μπορούμε να πουμε οτι
οπως μόνο του ηρθε το προβλημα μόνο του και θα φύγει. Ο χρόνος δεν ειναι πάντα σύμμαχος.

2006-06-05T19:57:00.000+03:00

Εκει που νομίζεις οτι ολα χάνονται και δεν εχεις να περιμένεις τίποτε, κάτι μέσα σου ανάβει και λές οτι δεν μπορεί κάτι θα αλλάξει αρκεί νά το προσπαθήσεις.Τό πιό δύσκολο ειναι οταν την λύση πρεπει να την δώση άλλος και δεν αρκει η δική σου προσπάθεια.Οταν δεν μπορεις παρα να εισαι παρατηρητης και συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης.